W przedmowie do książki „A Bond of love: Srila Prabhupada and his Daughters” (Więź miłości: Śrila Prabhupada i jego córki) Jej Łaskawość Malati daje wyjaśnienie, dlaczego zwróciła się do swoich sióstr duchowych z pytaniem, którego odpowiedzi stanowią podstawę tej książki... odpowiedzi, które zrodziły pachnące kwiaty tworzące girlandę wspomnień.

W 2008 roku, podczas jazdy taksówką, siostra duchowa podzieliła się słodką wymianą zdań i wspomnieniem, które miała ze Śrila Prabhupadą na temat odwiecznego konfliktu między płciami. Przedstawił to tak zgrabnie i poruszył jej serce, że zdała sobie sprawę, iż ta historia i wiele innych podobnych do niej powinny zostać usłyszane i udokumentowane. W tej dekadzie XXI wieku, w świecie zafascynowanym płcią i ideologią płciową, jest to bardzo aktualna publikacja.

Akcja starożytnej greckiej sztuki „Bachantki” Eurypidesa rozgrywa się w mieście rządzonym przez króla Pantheasa. Obywatele buntują się przeciwko porządkowi moralnemu. Mężczyźni i kobiety zaniedbują swoje obowiązki i uciekają w góry, aby czcić boga dekadencji Dionizosa. Kiedy król dowiaduje się o tym, zdaje sobie sprawę, że musi podjąć działania. Wzywa Dionizosa do swojej sali tronowej, aby omówić z nim tę sprawę. Dionizos informuje jednak króla, że jego armie nie mają nad nim władzy i pokazuje mu, dlaczego tak jest. Zaprasza go, aby obejrzał tańczące nago kobiety na zboczu góry, ale pod jednym warunkiem – król będzie musiał założyć suknię i przemaszerować przez miasto. Król zgadza się na to, ale w rezultacie traci swoją władzę, gdy obywatele widzą go spacerującego w ten sposób. Dionizos wskazuje na drzewo i mówi mu, że będzie miał lepszy widok, jeśli wejdzie na drzewo. Panteas wspina się na drzewo, a kiedy kobiety go widzą, w swoim pijackim stanie rzucają się na niego i rozrywają go na strzępy. W ostatniej scenie sztuki dziadek Panteusza stoi tam i pyta tę kobietę: „Co widzisz? Kobieta ta siedzi z głową króla Pentheusa na kolanach. Jest matką króla, ale nadal pozostaje pod wpływem Dionizosa i odpowiada: „To trofeum, głowa lwa, coś wspaniałego”. Ojciec prosi ją, aby spojrzała ponownie. Teraz odurzenie zaczyna mijać i patrząc w dół, zdaje sobie sprawę, że to głowa jej syna. Jej ojciec ponownie pyta ją: „Co widzisz?”, a ona odpowiada: „Widzę horror, widzę cierpienie, widzę smutek”.

To właśnie widzimy teraz. Rewolucja seksualna lat 60. spowodowała odrodzenie kultu Dionizosa wśród młodzieży zachodniego świata. Mężczyźni i kobiety zaniedbywali swoje obowiązki i odpowiedzialność i uciekali na dekadenckie festiwale muzyczne, aby tańczyć pod wpływem narkotyków i odurzenia, co doprowadziło do podobnego chaosu społecznego.

W tym środowisku pojawił się A C Bhaktivedanta Swami Srila Prabhupada, wysłannik Pana Kryszny ze świata duchowego, aby przywrócić porządek. Zaniepokojony upadkiem moralnym młodzieży przekonał swoich wyznawców, że ludzka forma życia jest niezwykle rzadką szansą na ponowne połączenie się z Bogiem. Odwrócenie jest ruchem Tao – im dalej odpływa fala, tym dalej wraca, a uczniowie Śrila Prabhupady stali się bardziej prawi niż prawi. Pary musiały zawrzeć związek małżeński, jeśli chciały zostać jego uczniami, i początkowo to on udzielał ślubów.

Było to dalekie od słów Mary Woolstonecraft zawartych w jej rewolucyjnej książce „Obrona praw kobiet”, którą ruch feministyczny uznał za książkę, która zmieniła rolę kobiet w społeczeństwie. Jej wpływowy ojciec, William Goodwin, napisał, że małżeństwo jest najbardziej odrażającym ze wszystkich monopoli.

Ruchy wolnościowe sieją jednak ziarno własnej zagłady, jak podkreśla Hridayananda das Goswami: „Ruchy wyzwoleńcze dążyły do uwolnienia czarnych, Latynosów, homoseksualistów i kobiet od dominacji społecznej i ekonomicznej eksploatacji ze strony tak zwanych białych Amerykanów, ale wzmacniają one raczej materialistyczny światopogląd, zamiast go przekraczać, i nieświadomie zawierają w swojej ideologii zalążki eksploatacji i zniewolenia, czyli tego, z czym właśnie walczą”.

Prawdziwość tego stwierdzenia z punktu widzenia kobiety potwierdza badanie przeprowadzone przez amerykańską psycholog Marynię Farnham na potrzeby jej książki „Modern Woman; the lost sex” (Współczesna kobieta: utracona płeć). „Kobiety powinny zacząć krytycznie patrzeć na obecne warunki mieszkaniowe, reprezentowane przez zatłoczone, funkcjonalne mieszkania, położone w blokach podobnych lokali mieszkalnych, które są wyrazem w cegłach i kamieniach obniżonego statusu współczesnych kobiet”.

Kampania na rzecz praw człowieka sięga XVIII-wiecznej Europy, jak opisuje Jego Świątobliwość Ravindra Svarupa prabhu: „W XVIII-wiecznej Europie dokonało się przejście od kultury obowiązków skoncentrowanej na Bogu do kultury skoncentrowanej na człowieku. Wraz z triumfem humanizmu obowiązki straciły swoją moc i zaczęto mówić o prawach. Tylko obowiązki pozostają niezależne od warunków. Należą one do sfery znajdującej się ponad wszelkimi warunkami, ponieważ znajduje się ona ponad tym światem”.

Współcześni ludzie, a zwłaszcza kobiety, stoją przed dylematem, rozdarci między dwoma kierunkami. Dom, o ile nie jest to środowisko rolnicze, nie jest już w stanie zapewnić jej zajęcia. Ruch Śrila Prabhupady oferował jednak swoim wyznawcom nieograniczone możliwości zaangażowania się w służbę, a on sam zawsze ich do tego zachęcał. Sarvani devi dasi doceniła filozofię Śrila Prabhupady, polegającą na spojrzeniu poza materialne określenia: „Najważniejsze dla mnie i dla przyszłych pokoleń było to, że postrzegał swoje uczennice jako dusze ponad wszelkimi materialnymi określeniami i zapewniał im wiele możliwości aktywnego służenia u boku swoich braci duchowych, pomagając mu szerzyć świadomość Kryszny na całym świecie. Jakże prawdziwie innowacyjny, mądry i miłosierny był Śrila Prabhupada, przyjmując termin brahmacharini i pozwalając kobietom takim jak ja schronić się u jego lotosowych stóp”. 

Bóg jest osobą, poinformował je. Jest niezwykle piękny. Nazywa się Kryszna, a wymawiając Jego imię, ich życie zostanie oczyszczone i staną się szczęśliwe. Nauka oznacza praktyczne zastosowanie, a kiedy zaczęli intonować, ich życie zaczęło się zmieniać i stało się świadectwem prawdziwości jego słów. Niesieni falą transcendentalnej błogości Śrila Prabhupady, jego uczniowie skupili się na pragnieniu zadowolenia go i pomocy w szerzeniu jego ruchu świadomości Kryszny na całym świecie. W swojej książce „Flow” węgiersko-amerykański psycholog Mihaly Csikszentmihalyi definiuje flow jako „stan, w którym ludzie są tak zaangażowani w daną czynność, że nic innego nie ma znaczenia, a samo doświadczenie jest tak przyjemne, że ludzie są gotowi ponieść ogromne koszty, aby je przeżyć... koncentracja jest tak intensywna, że nie pozostaje im już uwagi, aby myśleć o czymś nieistotnym lub martwić się problemami... poczucie czasu ulega zniekształceniu”.

https://iskcondesiretree.com/profiles/blogs/a-bond-of-love-srila-prabhupada-and-his-daughters-by-aditya-varna