Ilustracja przedstawia Sokratesa i jego żonę Ksantypę, która nie zgadzała się z filozoficznym stylem życia męża.

04.17.18 Objaśnienie: Zasady religijne mówią, że nie należy zabijać tego, kto się poddał.

04.17.19: Ziemia w formie krowy dalej odwoływała się do króla: Jestem bardzo biedna i nie popełniłam żadnych grzesznych czynów. Nie wiem, dlaczego chcesz mnie zabić. Skoro uznawany jesteś za znawcę wszelkich zasad religijnych, to dlaczego jesteś o mnie tak zazdrosny i dlaczego jesteś tak bardzo skory do zabicia kobiety?

04.17.19 Objaśnienie: Ziemia apelowała do króla na dwa sposoby. Król, który zna zasady religii, nie może zabić nikogo, kto nie popełnił grzesznych czynów.  A poza tym nie należy zabijać kobiety – nawet jeśli dopuściła się ona jakichś grzechów. Ponieważ Ziemia była niewinna i była także kobietą, król nie powinien jej zabijać.

04.17.20: Nawet jeśli kobieta dopuści się jakiegoś grzechu, nikt nie powinien podnieść na nią ręki. A co dopiero mówić o tobie, drogi królu, który jesteś tak miłosierny. Jesteś obrońcą i darzysz uczuciem biednych.

04.17.22: Król Prithu odpowiedział planecie Ziemi: Moja droga Ziemio, sprzeciwiłaś się mym poleceniom i władzy. Pod postacią półboga przyjmowałaś swój udział w yajnach, które wykonywaliśmy, ale nie dawałaś w zamian wystarczającej ilości pożywienia zbożowego. Dlatego właśnie muszę cię zabić.

04.17.22 Objaśnienie: Planeta Ziemia w postaci krowy poprosiła, by król wziął pod uwagę, że nie tylko była ona kobietą, ale była też niewinna i bezgrzeszna.  W ten sposób dowodziła, że nie należy jej zabijać. Poza tym, zwróciła ona uwagę na to, że ponieważ król był religijny, nie powinien łamać religijnych zasad, które zakazują zabijania kobiet. W odpowiedzi na to Maharadża Prithu oznajmił jej, że po pierwsze nie posłuchała ona jego poleceń. To był jej pierwszy grzeszny czyn. A po drugie oskarżył ją, że przyjęła swój udział w yajnach (ofiarach), ale nie dała w zamian wystarczającej ilości zbóż.

04.17.23: Chociaż codziennie jesz zielona trawę, nie napełniasz swego wymienia mlekiem, byśmy mogli go używać. I ponieważ umyślnie popełniasz obrazy, nie można powiedzieć, że nie podlegasz karze tylko dlatego, że przybrałaś postać krowy.

04.17.23 Objaśnienie: Krowa je na pastwisku zieloną trawę i napełnia swe wymię odpowiednią ilością mleka, tak by pasterze mogli ją wydoić. Yajne (ofiary) są spełniane, by wytworzyć wystarczające chmury, które wyleją wodę na całą Ziemię. Słowo payah może odnosić się zarówno do mleka, jak i do wody. Będąc jednym z półbogów, planeta Ziemia brała swój udział z yajni – tzn. jadła zielona trawę – lecz nie dawała w zamian dostatecznej ilości pożywienia zbożowego – czyli nie napełniała swych wymion mlekiem. Dlatego też Prithu Maharadża miał prawo grozić jej karą za jej przewinienie.

04.17.24: Straciłaś swą inteligencje do tego stopnia, że – pomimo moich poleceń – nie dostarczasz nasion ziół i zbóż stworzonych uprzednio przez Brahmę, a teraz ukrytych wewnątrz ciebie.

04.17.24 Objaśnienie: Kiedy Pan Brahma stworzył wszystkie planety we wszechświecie, stworzył też nasiona różnorodnych zbóż, ziół, roślin i drzew. Gdy chmury dają wystarczającą ilość wody, nasiona owocują i produkują owoce, zboża, warzywa itd. Prithu Maharadża swym własnym przykładem pokazuje, że kiedykolwiek brakuje pożywienia, szef rządu powinien poczynić kroki, by zbadać, dlaczego produkcja pożywienia została wstrzymana i co należy zrobić, by poprawić sytuację.

04.17.25: Teraz, przy pomocy moich strzał, potnę cię na kawałki i twym mięsem zaspokoję dotkniętych głodem obywateli, którzy teraz płaczą z powodu braku zbóż. W ten sposób zadowolę płaczących mieszkańców mego królestwa.

04.17.25 Objaśnienie: Tutaj znajdujemy wskazówkę, w jaki sposób rząd może wprowadzić jedzenie krowiego mięsa. Zasygnalizowano tutaj, że w rzadkich przypadkach, gdy nie ma wystarczającej ilości zbóż, rząd może zezwolić na jedzenie mięsa. Jednakże, gdy jest wystarczająca ilość pożywienia, rząd nie powinien pozwolić na jedzenie krowiego mięsa tylko po to, by zadowolić wybredny język. Innymi słowy, w rzadkich przypadkach, gdy ludzie cierpią z powodu braku zbóż, można zezwolić na jedzenie mięsa, ale w innym razie – nie. Rząd nigdy nie powinien zezwalać na utrzymywanie rzeźni i niepotrzebne zabijanie zwierząt w celu zadowolenia języka.

    Jak opisano w poprzednim wersecie, krowy i inne zwierzęta powinny mieć zapewnioną wystarczającą ilość trawy do jedzenia. Jeśli pomimo otrzymywania dostatecznej ilości trawy krowa nie daje mleka i występuje dotkliwy brak pożywienia, wówczas można wykorzystać taką jałową krowę, by nakarmić głodne masy ludzkie. Zgodnie z zasadą konieczności, społeczeństwo ludzkie musi przede wszystkim próbować wyprodukować pożywienie zbożowe i warzywa, ale jeśli to się nie powiedzie, wówczas można wydać zezwolenie na jedzenie mięsa. W innym wypadku nie. W społeczeństwie ludzkim zbudowanym tak jak obecnie, na całym świecie jest dostateczna produkcja zbóż. Dlatego też nie możemy popierać otwierania rzeźni. Niektóre narody mają taki nadmiar zboża, że czasami jego nadwyżki wyrzucają do morza, a czasami rząd zakazuje dalszej produkcji zboża. Wniosek jest taki, że Ziemia wytwarza dostateczną ilość zboża, aby nakarmić całą populację, ale jego rozdział jest ograniczony przepisami handlowymi i pragnieniem zysku. Wskutek tego na niektórych obszarach brakuje zboża, a na innych jest ono produkowane w nadmiarze. Gdyby na Ziemi był jeden rząd, który kierowałby dystrybucją zboża, wówczas nie istniałaby kwestia niedostatku, nie byłoby potrzeby otwierania rzeźni i wysuwania fałszywych teorii  o przeludnieniu.

04.17.26: Król może zabić jakąkolwiek okrutną osobę – mężczyznę, kobietę czy też cierpiącego na niemoc płciową eunucha – jeśli zainteresowana jest tylko swym własnym utrzymaniem i nie ma współczucia dla innych żywych istot. Takie zabijanie nigdy nie może zostać uznane za rzeczywiste zabijanie.

04.17.26 Objaśnienie: W rzeczywistości konstytucjonalną formą planety Ziemi jest forma kobieca i w związku z tym powinna ona być chroniona przez króla. Jednak Prithu Maharadża utrzymuje, że jeśli obywatel państwa – czy to mężczyzna, kobieta, czy też eunuch – nie ma współczucia dla swych bliźnich, wtedy on czy ona może zostać zabity przez króla i takiego zabójstwa nigdy nie należy uważać za rzeczywiste zabijanie. Jeśli chodzi o zakres działań duchowych, to kiedy bhakta jest zadowolony w sobie i nie naucza chwał Kryszny, nie jest uznawany za bhaktę pierwszej klasy. Ten, kto próbuje nauczać, kto czuje współczucie dla niewinnych osób nieposiadających wiedzy o Krysznie, jest bhaktą wyższej klasy. Prahlada Maharadża, w swej modlitwie do Pana, powiedział, że on sam nie jest zainteresowany wyzwoleniem z tego materialnego świata. Właściwie nie chce wyzwolenia z tego materialnego stanu, dopóki nie zostaną wyzwolone wszystkie upadłe dusze. Nawet w sprawach materialnych, jeśli kogoś nie obchodzi dobro innych, to należy uznać, iż jest on potępiony przez Osobę Boga lub Jego inkarnację jak Prithu Maharadża.

04.17.27: Jesteś przepełniona dumą i nieomal postradałaś zmysły. Teraz, dzięki swym mocom mistycznym, przybrałaś postać krowy. Niemniej jednak potnę cię na kawałki małe jak ziarno i będę utrzymywał całą populację mymi osobistymi mocami mistycznymi.

04.17.27 Objaśnienie: Ziemia oznajmiła królowi Prithu, że jeśli ją zniszczy, wówczas wszyscy, zarówno on, jak i jego poddani, wpadną do wód oceanu garbha. Teraz król Prithu odpowiada na ten argument. Chociaż przez swe moce mistyczne Ziemia przybrała postać krowy, by wybawić się od śmierci z rąk króla, król wiedział o tym i nie wahałby się pociąć jej na kawałki tak małe, jak ziarna zbóż. Jeśli zaś chodzi o zniszczenie obywateli, Maharadża Prithu twierdził, że mógł utrzymać wszystkich przez swe własne moce mistyczne. Nie potrzebował pomocy planety Ziemi. Jako inkarnacja Pana Visnu, Prithu Maharadża posiadał moc Sankarsany, którą naukowcy tłumaczą jako siłę grawitacji. Najwyższa Osoba Boga bez żadnej podpory utrzymuje w przestrzeni miliony planet. Podobnie, Prithu Maharadża nie miałby żadnego problemu z utrzymaniem w przestrzeni wszystkich swych obywateli i siebie samego bez pomocy planety Ziemi. Pan znany jest jako Yogeśvara, mistrz wszelkich mocy mistycznych. Zatem król poinformował planetę Ziemię, by nie martwiła się, że pozostanie on bez jej pomocy.

04.17.28: Wówczas Prithu Maharadża zupełnie upodobnił się do Yamaradży i wydawało się, że całe jego ciało jest bardzo gniewne. Innymi słowy, był uosobionym gniewem. Wysłuchawszy go, planeta Ziemia zaczęła drżeć. Poddała się i ze złożonymi rękoma zaczęła mówić w taki oto sposób.

W śastrach widzimy incydenty, w których kobiety były atakowane. Poniżej kilka przykładów:

- Kiedy Kryszna zstąpił, pierwszym demonem, którego zabił, była kobieta

- Pierwszym demonem, którego zabił Rama, była kobieta

- W Ramajanie widzimy również, że Suparnaka również została zaatakowana i oszpecona

- Widzimy, że Paraśurama, wcielenie Boga, zabił również swoją matkę na rozkaz swojego ojca.

Śastra nakazuje, aby kobiety były szanowane i otaczane czcią w społeczeństwie, dlatego istnieją ważne wytyczne dotyczące tego, jak należy je traktować łagodnie i inaczej niż mężczyzn w społeczeństwie. W istocie, takie postępowanie „zachowuje czystość społeczną, dzięki której możemy mieć dobre pokolenie dla pokoju, spokoju i postępu w życiu”, jak wspomniano w treści SB 1.8.5.

Jednakże dzieje się tak tylko wtedy, gdy kobiety zachowują się jak kobiety i również przyjmują role swojej klasy, wypełniając w ten sposób swoje obowiązki określone w śastrach. W Mahabharacie Bhismadeva powiedział Paraśuramie, że kiedy bramin zachowuje się jak ksatriya, nie zasługuje już na ochronę braminów i może zostać zabity. Podobnie, gdy kobiety przyjmują role tradycyjnie określane w śastrach jako role męskie, mogą spodziewać się traktowania jak mężczyźni i nie zasługują już na ochronę należną kobietom.

Co się dzieje, gdy kobiety przyjmują rolę agresorki lub rolę wykraczającą poza ich obowiązki śastryczne? Czy należy im wybaczyć, potraktować je łagodnie i ukarać łagodnie, jeśli w ogóle?

Obserwując działania Kryszny, Najwyższej Osoby Boga, i Jego inkarnacji Śri Ramy i Paraśuramy w powyższych przykładach ataków na kobiety, widzimy, że jeśli kobiety przekraczają swoje role i przyjmują rolę agresorki lub dopuszczają się rażących naruszeń dharmy, stają się prawdziwym celem ataków nawet ze strony Najwyższej Osoby Boga, strażnika wiecznych zasad religijnych (BG 11.18).

Dlatego też jest oczywiste, że skoro pisma święte wskazują, iż kobieta w takiej sytuacji może paść ofiarą ataku fizycznego, to uczynienie z niej obiektu satyry i ośmieszenia jest w odpowiednich przypadkach również uzasadnione.

Wyrażamy uznanie dla obrończyń praw kobiet za walkę o właściwe traktowanie kobiet w dobie współczesnej, ponieważ w rzeczywistości pełniąc tę ​​rolę, postępują zgodnie z zasadami religijnymi. Należy jednak przyjrzeć się zmianie pokoleniowej, która niestety zaszła w społeczeństwie, w kontekście zmian w zachowaniu i obowiązkach współczesnych kobiet. Czy nadal wypełniają one swoje obowiązki osobistego poświęcenia, opieki i troski w ramach rodziny i domu? Już nie.

Marksistowska ideologia tzw. wyzwolenia kobiet zmusiła kobiety do zajmowania ról mężczyzn w różnych dziedzinach polityki, wojska, zawodów prawniczych, sportu itd. To sprawia, że ​​konkurują one bezpośrednio z mężczyznami. W takich okolicznościach nie mogą domagać się traktowania z szacunkiem i godnością. Jeśli chcą równych praw z mężczyznami, muszą być również gotowe na równe prawa do ataków, znieważania itd. Na przykład, jeśli kobieta wstępuje do wojska i zostaje pojmana przez partię opozycyjną, nie może domagać się traktowania z szacunkiem i godnością, które należą się kobiecie. Autorce to nie odpowiada ani nie sprawia przyjemności. Chodzi jednak o to, że nie można mieć wszystkiego. Musimy szanować kobiety i traktować je inaczej niż mężczyzn. Ale co, jeśli zaczną zachowywać się jak mężczyźni?

W Ramajanie można by pomyśleć, że traktowanie Suparnaki przez Ramę było przesadne, ale trzeba pamiętać, że w rzeczywistości rzuciła się na Matkę Sitę, wyrządzając jej krzywdę. Widzimy również, że to Suparnaka była przyczyną wojny opisanej w Ramajanie, sprawiając, że Rawana zapałał pożądaniem do Sity.

Manu-samhita, którą Śrila Prabhupada zdefiniował jako prawo rasy ludzkiej, określa kary za różne przestępstwa popełnione przez różne grupy społeczne. Znajdujemy tam również kary dla kobiet. Nie są one zwalniane z odpowiedzialności za naruszenie dharmy. Poniżej znajduje się kilka przykładów:

„Dziewczyna, która zbezcześci (inną) dziewczynę, musi zostać ukarana grzywną w wysokości dwustu (panów), zapłacić podwójną kwotę (opłaty ślubnej) i otrzymać dziesięć (batów) rózgą.” (w. 8.369)

„Kobiecie, która zbezcześci damę, należy natychmiast ogolić głowę lub obciąć dwa palce i przewieźć ją (przez miasto) na osiołku” (Manu Samhita w. 8.370).

„Jeśli żona, dumna z wielkości swoich krewnych lub własnej doskonałości, sprzeniewierzy się obowiązkowi wobec swego pana, król każe ją rozszarpać psom w miejscu często odwiedzanym przez wielu ludzi” (w. 8.371).

Te cytaty pokazują, że w kulturze wedyjskiej kobiety jako klasa, choć traktowane z należytym szacunkiem, godnością i pobłażliwością, są odpowiednio karane za łamanie zasad dharmy i etykiety. Nie chodzi o to, że ich wykroczenia powinny być tolerowane pod pretekstem, że są kobietami i dlatego nie powinny być karane, ani o to, że należy je karać łagodnie i puścić płazem.[1]