Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej. Dowiedz się więcej       

Hare Kryszna

ISKCON

uniwersalna duchowość

rozwój duchowy

bhakti-joga

joga

Bóg

religia

mantra

reinkarnacja

Kriszna

Krishna

Rama

Hare

Kryszna

hinduizm

krysznowcy

karma

Indie

Gaura

India

wyznawcy Kryszny

Międzynarodowe Towarzystwo Świadomości Kryszny

Bhagavad-Gita

Śrimad Bhagavatam

Festiwal Indii

Woodstock

Pokojowa Wioska Kryszny

vaisnava

waisznawa

waisznawizm

wajsznawa

wajsznawizm

religie wschodu

filozofia wschodu

duchowość

astrologia wedyjska

jyotish

przepisy wegetariańskie

kuchnia wegetariańska

joga

dezinformacja ruchów katolickich

serwis

portal

astrologia wedyjska

taniec indyjski

kalendarz księżycowy

muzyka indyjska

dharma

ayurweda

ayurveda

książki Prabhupada

nama-hatta

mantry

przepisy wegetariańskie

świątynia

festiwal

sekta

sekty

 
 
 
 
 
 
 
logowanie
rejestracja
regulamin strony
 
 
 
 
   Autor: Caitanya Chandra das
dodał: arek_administrator    opublikowano: 2026-11-19    przeczytano: 153
kategoria: Filozofia
podkategoria: Filozofia
 
Powrót >>>     
 
Jiva Goswami wyjaśnia, jak rozwiązywać sprzeczności w pismach świętych
 

 

Wyznawcy często nie zgadzają się co do różnych punktów filozoficznych i oczywiście, gdy pojawiają się nieporozumienia, różne strony próbują rozstrzygnąć spory, badając fragmenty pism. Problem polega na tym, że prawie zawsze takie dyskusje są niejednoznaczne. Istnieje wiele fragmentów w pismach, które można wykorzystać do poparcia różnych punktów widzenia, a teksty zawsze mogą zostać błędnie zinterpretowane. Małe nieporozumienie gramatyczne może często całkowicie odwrócić znaczenie konkretnego wersetu.

To nic nowego. Nasi aczarjowie również musieli radzić sobie z takimi dyskusjami. Faktem jest, że poza buddystami, wszyscy w Indiach tradycyjnie debatują w oparciu o Wedy. Wszyscy, od Majawadów po Gaudija Waisznawów, używają różnych fragmentów Wed, aby podtrzymać dowolną filozofię, którą głoszą. Są personaliści, impersonaliści, czciciele Pana Śiwy lub Śakti, czciciele różnych półbogów, a nawet ateiści (jak zwolennicy ateistycznej Sankhji), a każdy ma inny punkt widzenia oparty na różnych fragmentach pism. Różne fragmenty Wed mogą być używane do utrzymywania, że ​​Kryszna jest Bogiem, że Wisznu jest Bogiem, że Bóg jest ostatecznie bezosobowy, że nie ma Boga, a materia organizuje się sama, że ​​istnieje Bóg, ale jest podporządkowany karmie, że każdy jest Bogiem, że Śiwa jest Bogiem i tak dalej.

Skoro wszystkie te różne systemy filozoficzne można podtrzymać fragmentami z Wed, jak możemy znaleźć prawdę? Śrila Jiva Goswami poświęcił wiele wysiłku omówieniu tej kwestii w swoich Sat-Sandarbhach. Jak powszechnie wiadomo, jest to sześć książek, które napisał na podstawie wersetów pozostawionych przez Śrila Gopalę Bhattę Goswamiego. Śrila Jiva Goswami znalazł niekompletne manuskrypty i postanowił dokończyć pracę, starannie ją przeglądając, organizując różne idee, przepisując zagubione części, rozszerzając różne argumenty, dodając dodatkowe odniesienia itd. W ten sposób Sat-Sandarbhy są wspólnym dziełem tych dwóch wzniosłych aczarjów. Jak napisał Śri Jiva:

„Pierwsze wydanie tej pracy było szkicem, z niektórymi częściami w kolejności tematycznej, a innymi nie, a niektóre części to tylko sugestywne fragmenty. Więc ja, nieistotny Jiva, starannie przejrzałem rękopis i przepisałem go bardziej systematycznie”.

Jednym z punktów podtrzymywanych przez Śrila Jivę Goswamiego w Sat Sandarbha jest to, że nie wszystkie wersety pism są na tym samym poziomie. W Tattva Sandharbha daje on szczegółowe wyjaśnienie, dlaczego Purany powinny być traktowane priorytetowo w stosunku do innych tekstów wedyjskich, a wśród Puran wyróżnia się Śrimad Bhagavatam.

Ktoś, kto studiuje oddzielnie np. Wedanta Sutrę, może być całkowicie zdezorientowany co do natury Boga, ale gdy przestudiuje ten sam tekst w świetle Śrimad Bhagavatam, pierwotny wniosek stanie się jasny.

Wyjaśnia, że ​​nawet gdy dochodzimy do Puran, ważne jest, aby dokonać rozróżnienia. Purany dzielą się na trzy grupy, przy czym Purany Tamasowe często podkreślają wyższość Pana Śiwy, a Purany Radżasowe często podkreślają chwałę różnych półbogów lub czynności dla rezultatów. Nawet wśród Puran Sattwicznych supremacja Kryszny nie zawsze jest jasna, a wiele fragmentów można wykorzystać do podtrzymywania różnych błędnych koncepcji. Dlatego też można znaleźć ostateczne wnioski tylko wtedy, gdy interpretuje się inne Purany w świetle śrimad Bhagavatam i wszystkich innych Wed zgodnie z pobożnym wnioskiem podanym w Puranach.

Jak wyjaśnia w Sri Krsna Sandharbha (Anuccheda 29, teksty 69 do 71):

—

„Stwierdzenia zawarte w Saivite Purāņach nie powinny być akceptowane, chyba że są potwierdzone przez Vaisnava Purany. Potwierdzają to Saivite Puranay (Skanda Purana), gdzie Pan Śiwa mówi do Karttikeyi:

„Stwierdzenia zawarte w Saivite Puranas powinny być akceptowane tylko wtedy, gdy są potwierdzone w Vaisnava Puranach”. Wyznawcy Pana Śiwy mogą próbować przedstawić inny wniosek, ale po prostu zaprzeczają słowom swojego mistrza, zapisanym w ich własnym piśmie. Z tego stwierdzenia Pana Śiwy możemy wywnioskować, że Saivite Puranach nie są zbyt wiarygodnym źródłem informacji duchowych.

Niższość Saivite Puran jest potwierdzona w Uttara Khanda Padma Puranie, która wyjaśnia, że ​​Saivite Purany są przeznaczone dla tych w stanie ignorancji. Matsya Purana potwierdza również, że Saivite Purany są pełne błędnych i ignoranckich wniosków.

Bez zrozumienia Śrimad Bhagavatam nie można właściwie zrozumieć filozofii życia duchowego. Przykładem tego jest Romaharsana Suta. Z powodu niestudiowania Bhagavatam, Romaharsana nie zrozumiał właściwie wzniosłej pozycji Pana Balaramy. Z powodu obrazy Pana Balaramy, Romaharsana został zabity przez Pana. Z tego możemy zrozumieć znaczenie Śrimad-Bhāgavatam. Bez odniesienia do Bhagavatam, nie można ostatecznie zrozumieć natury Absolutnej Prawdy.

To, że niektórzy mędrcy mogą czasami przedstawiać fałszywe wnioski, które czasami mogą nawet zostać zapisane w Puranach, potwierdza następujące stwierdzenie Śrīmad-Bhagavatam (10.77.30):

„O Królu, niektórzy mędrcy powiedzieli, że Pan Kryszna został zdezorientowany mistyczną sztuczką Salvy. Takich wniosków nie należy przyjmować, ponieważ przeczą one konkluzji całej literatury wedyjskiej, Pan Kryszna nigdy nie jest zdezorientowany”.

Z tego możemy wywnioskować najwyższy autorytet Śrimad Bhagavatam. Każde wyjaśnienie pisma, które przeczy wersji Bhagavatam, powinno zostać odrzucone”.

—

Również w Krsna Sandarbha (gdzie zajmuje się konkretnie kwestią, że Kryszna jest Najwyższym Panem, a nie tylko inkarnacją włosów Maha-Visznu) wyjaśnia, że ​​nawet w Śrimad Bhagavatam niektóre wersety są ważniejsze od innych, podając wnioski niezbędne do właściwego zrozumienia reszty tekstu.

Wyjaśnia, że ​​na przykład wszystkie wersety Śrimad Bhagavatam należy interpretować zgodnie z fragmentem „kṛṣṇas tu bhagavān svayam” (Pan Śrī Kṛṣṇa jest pierwotną Osobą Boga) z SB 1.3.28, który opisuje jako Paribhasa-Sutra. Jeśli ktoś traktuje wszystkie wersety Śrimad Bhagavatam jako równie ważne, może być zdezorientowany wersetami, które wydają się opisywać Krysznę jako inkarnację Pana Maha-Vishnu, na przykład. Jednak, gdy Bhagavatam jest interpretowane zgodnie z konkluzją Paribhasa-Sutry, prawdziwe znaczenie wszystkich wersetów staje się jasne.

W Anucchedzie 80 (teksty 5 i 6) wyjaśnia:

—

ity angopadisanty eke vismrtya prag udahrtam munivāsa-nivāse kim ghatetarista-darsanam. to dobrze.

evam vadanti rājarse ity ādau ca. evam vadanti rajarse rsayah ke ca nanvitah yat svavaco virudhyeta na nyūnam te smaranty amu.

Tutaj przytacza dwa fragmenty z 10. pieśni Srimad Bhagavatam i używa ich jako przykładów na poparcie swojej tezy (tłumaczenie zawiera dwa wspomniane przez niego wersety):

„Mieszkańcy Dvaraki czuli się zagrożeni zarazą i naturalnymi zaburzeniami z powodu nieobecności Akrury w mieście. Był to rodzaj przesądu, ponieważ dopóki Pan Kryszna był obecny, nie mogło być żadnej zarazy, głodu ani naturalnych zaburzeń”.

To błędne przekonanie mieszkańców Dvaraki można uznać za przykład fałszywych idei, które czasami mogą znaleźć drogę do literatury wedyjskiej. Z tego powodu najwyższa literatura wedyjska, Śrīmad-Bhāgavatam, powinna być zawsze traktowana jako ostateczny autorytet, a każde stwierdzenie sprzeczne z Bhāgavatam powinno zostać odrzucone.

Opisano to również w następującym wersecie (Śrīmad-Bhagavatam 10.77.30):

„O królu Pariksicie, chociaż Kryszna ubolewał, gdy Śalva próbował oszukać Go, by myślał, że jego ojciec Wasudeva został zabity, powinniśmy zrozumieć, że w rzeczywistości Pan Kryszna wcale nie został oszukany i nie ubolewał. Chociaż niektórzy mędrcy mogą powiedzieć, że Pan ubolewał, takie stwierdzenia nie nadają się do przyjęcia za prawdę”.

Ten werset jasno opisuje, jak nieprawdziwe stwierdzenia mogą czasami znaleźć się w literaturze wedyjskiej. Uważny czytelnik musi być zatem przygotowany, aby czasami odrzucać cytaty z pism. Wytyczną do przyjmowania i odrzucania takich stwierdzeń powinien być autorytet Śrimad Bhagavatam.

—

Tutaj cytuję tylko dwa fragmenty, ale cały proces argumentacyjny, który prowadzi do tego wniosku, można znaleźć, studiując Tattva Sandarbha, Bhagavata Sandarbha, Paramatma Sandarbha i Śri Krsna Sandarbha. W każdym razie chodzi o to, że studiowanie Wed bez wcześniejszego otrzymania właściwych wniosków od mistrza duchowego za pośrednictwem systemu parampara jest mniej lub bardziej bezużyteczne, ponieważ prawie na pewno dojdzie się do błędnych wniosków.

Z tego możemy zrozumieć, dlaczego Śrila Prabhupada włożył tyle wysiłku w napisanie swojego komentarza do Śrimad Bhagavatam, umieszczając tam wszystkie ważne wnioski filozoficzne od naszych poprzednich aczarjów. Chociaż większość z nas nie ma możliwości przejścia przez proces studiowania całego Śrimad Bhagavatam bezpośrednio od mistrza duchowego, nadal możemy uzyskać podobną korzyść, po prostu studiując komentarz Śrila Prabhupady i zadając odpowiednie pytania. To był system, który Prabhupada stworzył, aby móc nadal kierować pokoleniami oddanych w społeczeństwie, które stworzył, nawet po swoim fizycznym odejściu, sprawiając, że zrozumieją wszystkie właściwe wnioski literatury wedyjskiej.

Śrimad Bhagavatam zawiera klucze do właściwego zrozumienia filozofii waisznawa, a w swoich objaśnieniach Prabhupada upewnia się, że rozumiemy właściwe wnioski niezbędne do zrozumienia Śrimad Bhagavatam, a także wszystkich innych ksiąg składających się na literaturę waisznawa, w tym dzieł wszystkich poprzednich aczarjów.

Często jestem pod wrażeniem tego, jak dobrze znaczenia Prabhupady przygotowują nas do zrozumienia książek takich jak Jaiva Dharma, Brhad Bhagavatamrta, a nawet Sat Sandarbha. Czytanie tych książek po dokładnym przestudiowaniu znaczeń Prabhupady w Śrimad Bhagavatam i Caitanya Caritamricie jest dość łatwe, ponieważ jesteśmy już zaznajomieni z wnioskami i w większości podążamy za logicznym procesem, który prowadzi do wniosków, które Prabhupada już jasno przedstawia w swoich książkach. Jednak studiowanie tych samych książek bez tej podstawy jest znacznie trudniejsze i podatne na nieporozumienia.

Problem polega na tym, że obecnie ten system jest atakowany. Istnieje silna propaganda w kierunku, że Prabhupada nauczał tylko ABCD, że jego uczniowie są sadakami lub neofitami i że trzeba iść do tego lub tamtego babadżi lub do tego lub tamtego uczonego sanskrytu, aby uzyskać głębszą wiedzę. Ta fałszywa propaganda jest bezpośrednio skierowana na podstawy systemu, który Śrila Prabhupada stworzył, aby podnieść ludzkość.

Nawet jeśli nie dochodzi do bezpośredniego odrzucenia nauk Prabhupady, wielu nie potrafi właściwie docenić jego prac i wykracza poza swoje możliwości w swoich wysiłkach zrozumienia prac poprzednich aczarjów, a nawet przechodzi bezpośrednio do różnych Puran i innych tekstów wedyjskich bez studiowania lub akceptowania wniosków podanych przez Prabhupadę w jego książkach. Możemy zobaczyć to zjawisko w pracach w wielu dyskusjach na temat żeńskich guru diksa, na przykład, gdzie oddani często przytaczają cytaty z różnych miejsc, nie mając najmniejszego pojęcia, jak one do siebie pasują. Inni nie rozumieją najbardziej podstawowych punktów filozoficznych, dochodząc do najbardziej absurdalnych wniosków, nawet po spędzeniu lat na studiowaniu różnych śastr.

Przez stulecia tysiące wielkich filozofów debatowało w Indiach na podstawie Wed, nie będąc w stanie dojść do właściwych wniosków. Dopiero po przyjściu Śri Caitanyi Mahaprabhu i Sześciu Goswamich wnioski te stały się jasne, a Prabhupada był Aczarją, który był w stanie w końcu wyjaśnić te wnioski w języku, który większość ludzi może zrozumieć. Jednak, jeśli odrzucimy te wnioski, zgadzając się z obraźliwą teorią, że Prabhupada podał tylko ABCD, możemy skończyć nie będąc w stanie właściwie zrozumieć nawet najbardziej podstawowych aspektów filozofii waisznawskiej.




https://www.ccdas.net/p/solving-contradictions

 
Powrót >>>     
Udostępnij:
   
 
             
 
 
 
OSTATNIE NA FORUM
Psychologia zamiast religii i nauki
(19-11-2026 09:59:18)
 
Bhaktivinoda Ṭhākura i jogin
(25-06-2026 16:24:19)
 
Re: KUPIĘ Śrimad Bhagavatam, Canta 01-07
(22-05-2026 12:32:32)
 
Biblioteki Kryszny
(07-03-2026 12:15:45)
 
Prawo państwowe a religijne
(18-09-2025 13:58:24)
 
Re: Wedyjski Adam, Ewa, Jezus oraz Potop
(26-05-2025 18:24:54)
 
Re: Weganizm - satanizm?
(19-05-2025 11:26:40)
 
 
LINKI
 
 
 
 
 
 
 
TAGI
Święte Imię   Kryszna Katha   Varnaśrama   Filozofia   Kryszna   Mahatma das   Krishna Kshetra Swami   Prawo karmy   Polityka   Monarchia   Homoseksualizm   Kobiety   Astrologia   Chrześcijaństwo   Aborcja   Trivikrama Swami   Prabhupada  
 
Copyright © 2016. All Rights Reserved.  Created by Future Project